Terug naar overzicht
Nog geen week aan het werk en: een zieke dochter, juf An die haar stem kwijt is (een verademing voor sommigen rondom mij moet ik bekennen), een toekomstige die (gelukkig)mee helpt met de was en de plas EN mijn stappenplan dat al ’n weekje ligt te rusten in de kast. Het stappenplan heeft eventjes plaats moeten ruimen voor een huishoudplan, een werkplan, een lijstje ‘meenemennaardecrèche’ en een lijstje ‘meenemennaarmoeke’.
En toch… toch mis ik mijn stappenplan! De positieve stress die erbij komt kijken, de ‘boosten’ die je krijgt als je een STAP ‘gedaan’ hebt, dat fiere gevoel dat je krijgt als je aan collega’s/vrienden kan vertellen dat er weer iets in orde is… (Voel je de warmte die van het scherm spat als ik het over mijn stappenplan heb?)
En, hoewel ik hou van plannen en orde en regelmaat, heb ik voor enkele dingen geen plannetjes nodig: mijn prioriteitenlijst! Die onthoud ik wel: voor mijn kleine meid (en haar snotneusje) zorgen, mijn ‘bijna’hubbie gelukkig maken, mijn familie en vrienden,… (Het melig zijn, mogen jullie gerust wijten aan het feit dat ik vannacht 2u heb geslapen, dat het snot tot onder mijn ogen zit en dat mijn keelpijn aan het emigreren/immigreren is naar mijn oren.)
‘Ter plaatse rust’, dat zei de dokter…
Ik knikte zeer plichtsbewust. (Want ‘ja’ zeggen, behoort voorlopig niet tot de mogelijkheden.) Maar stiekem dacht ik: ‘Leg jij dat maar eens uit aan mijn stappenplan.’
Vele groetjes,
An (die tegen volgende week stiekem hoopt toch ’n bolletje van haar stappenplan te kunnen inkleuren.)
Veel beterschap!!! Luisteren naar de dokter en rusten... Anders kan het nog langer duren voor je verder kan werken aan je stappenplan!